Polska Konwencja Węglowa (1925–1930 Ogólnopolska Konwencja Węglowa) – organizacja kartelowa w okresie II Rzeczypospolitej, której celem było ustalanie cen i koordynacja zbytu węgla kamiennego, badanie rynków zbytu i organizacja eksportu w celu wyeliminowania konkurencji między kopalniami w Polsce i ułatwienia im ekspansji na rynki zagraniczne.
Utworzona po rozpoczęciu w styczniu 1925 wojny celnej między Polską a Niemcami, której pierwszym aktem było obłożenie przez Republikę Weimarską importu węgla z Polski cłem protekcyjnym w restrykcyjnej wysokości, co spowodowało załamanie się eksportu węgla z Polski do Niemiec. Dotyczyło to w szczególności węgla z kopalń polskiej części Górnego Śląska, gdyż w czerwcu 1925 wygasła klauzula konwencji genewskiej z 1922 o bezcłowym wywozie węgla górnośląskiego do Niemiec, a władze Republiki Weimarskiej zakazały wwozu węgla z Polski.