Umowa konwencyjna zawarta została 10 lipca 1925 w Katowicach i weszła w życie 30 września 1925. Konwencja zrzeszała 15 członków Górnośląskiej Konwencji Węglowej (istniejącej w latach 1898–1918 i reaktywowanej 1 maja 1925) i 14 uczestników Dąbrowsko-Krakowskiej Konwencji Węglowej. Przedsiębiorstwa należące do Konwencji zatrudniały w 1926 ok. 128 000 robotników, dając 98% produkcji węgla kamiennego w Polsce. Uprzywilejowaną pozycję w Konwencji zajmowały przedsiębiorstwa górnośląskie (dotyczyło to polityki cen, przydziału kwot kartelowych, licencji wysyłkowych i podziału rynków zbytu). Konwencja Górnośląska miała w ramach kwot Konwencji Ogólnopolskiej zapewnione 74% wydobycia, Konwencja Dąbrowsko-Krakowska – 25,5%, Gwarectwo Brzeszcze – 0,5%.
Umowę konwencyjną zawarto na pięć lat. Po upływie terminu jej ważności, 28 lutego 1931 dokonano reorganizacji Konwencji, która przyjęła nazwę Polskiej Konwencji Węglowej. Nowa umowa objęła 34 uczestników, w tym 18 z Górnego Śląska. W 1936 członkowie Polskiej Konwencji Węglowej reprezentowali kopalnie produkujące 99% węgla. Konwencja prowadziła proeksportową politykę węglową, kosztem wysokich cen na rynku krajowym. Polskiej Konwencji Węglowej przewodniczył inż.