Obszary Puszczy Sandomierskiej stanowiły w średniowieczu obszar pogranicza Królestwa Polskiego, który oddzielał je od Królestwa Węgier (od południa) i księstw ruskich (ze wschodu). Szeroki szlak puszcz stanowił naturalną, trudną do przebycia barierę. Był to dziki obszar, gęsto przesiany bagnami i jeziorami. Mimo niedostępności obszarów puszczańskich jeszcze we wczesnym Średniowieczu powstawały osady służebne, m.in. łowców książęcych, dostarczających na dwór zwierzynę. Wspominają o tym w swoich kronikach Nestor i Gall Anonim. Drugi z kronikarzy podaje, że Bolesław Chrobry sprowadził do Polski łowców rozmaitej narodowości, którzy chwytali mu wszelką zwierzynę.
Pierwotnie, szersze akcje osadnicze, sięgające XII i XIII wieku dotyczyły terenów słabiej zalesionych, położonych dalej na południe od Sokołowa, w dolinach Białej Dunajcowej, Wisłoki, Sanu i Wisłoka, co rozerwało dawną puszczę na dwie części: Karpacką i Sandomierską. Dopiero później nastąpiła ekspansja w kierunku obecnego Sokołowa i powstałej tu pierwotnej, założonej najprawdopodobniej w XIV wieku osady.