W październiku 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała broni Lucjana Żeligowskiego z siedzibą w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. 2 lipca 1934 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu nad Bugiem na stanowisko dowódcy pułku. Od 1937 do wiosny 1939 ponownie w GISZ na stanowisku I oficera sztabu Inspektora Armii z siedzibą w Warszawie, a następnie I oficer sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg. Antoniego Szyllinga. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 23 marca 1939 do 20 września 1939 był szefem sztabu Armii „Kraków”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po zakończonej kapitulacją, pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej.