W małżeństwie miał dwoje dzieci: córkę Lidiję i syna Siergieja.
W Rosji radzieckiej i ZSRR W czerwcu 1918 ks. Zahorowski został po raz pierwszy aresztowany, jednak szybko odzyskał wolność. Przez kolejne cztery lata nadal sprawował obowiązki proboszcza cerkwi przy Szpitalu Aleksandrowskim. W 1922 przeszedł do parafii Narodzenia Pańskiego w Charkowie. Za sprzeciwianie się rozwojowi Żywej Cerkwi został w marcu 1923 aresztowany razem z administratorem eparchii charkowskiej biskupem Pawłem. Za głoszenie „kazań o kontrrewolucyjnej treści” został na trzy lata wydalony z Charkowa i zmuszony do zamieszkania w Piotrogrodzie, podczas gdy jego żona pozostała w dotychczasowym miejscu zamieszkania. W Piotrogrodzie duchowny założył domową cerkiew w swoim mieszkaniu, utrzymywał kontakt z założoną przez siebie nielegalną mniszą wspólnotą.
Duchowny Cerkwi katakumbowej W 1928 ks. Zahorowski związał się z Cerkwią katakumbową. Wspierał ruch josifian i nie wspominających, nie uznawał metropolity Sergiusza (Stragorodskiego) za pełnoprawnego locum tenens Kościoła. Nie służył w żadnej cerkwi poza kaplicą we własnym mieszkaniu. Jego zdrowie ulegało pogorszeniu.