James „Jimmy” Young (ur. 16 stycznia 1949 w Filadelfii, zm. 20 lutego 2005 tamże) – amerykański zawodowy bokser, czołowy pięściarz wagi ciężkiej połowy lat 70. XX wieku, pretendent do mistrzostwa świata.
Kariera zawodowa Pierwszą zawodową walkę stoczył w rodzinnej Filadelfii w 1969 roku, w wieku 20 lat. Po stoczeniu zaledwie 10 walk (ówczesny bilans 7–3), w lutym 1973 roku został wystawiony do pojedynku z legitymującym się 41 zwycięstwami przed czasem Earniem Shaversem (42-2-0). Przegrał z nim przez techniczny nokaut w 3. rundzie. Półtora roku później doszło do rewanżu. Po 10 rundach boju sędziowie niejednogłośnie orzekli remis, mimo że zdaniem większości obserwatorów Young był lepszy.
W swojej następnej walce (luty 1975) filadelfijczyk zmierzył się z kolejnym puncherem będącym w kręgu pretendentów do mistrzostwa świata, Ronem Lyle’em (30-1-1). Young w jednej ze swoich najlepszych w karierze walk pokonał uznawanego za zdecydowanego faworyta Lyle’a przez jednogłośną decyzję. Dzięki temu, w tym samym roku został po raz pierwszy sklasyfikowany przez magazyn „The Ring” w czołowej dziesiątce zawodników wagi ciężkiej na świecie.