Po trzech kolejnych zwycięstwach Young awansował na trzecie miejsce w rankingu i zapewnił sobie szansę walki o mistrzostwo świata z niekwestionowanym czempionem, Muhammadem Alim (50-2-0).
Do pojedynku, którego stawką były należące do Alego pasy WBA i WBC, doszło 30 kwietnia 1976 roku w Capital Centre w Landover. Young zaprezentował świetne umiejętności defensywne, unikając uderzeń mistrza, a samemu punktując z kontr i dystansu. Ali był wolniejszy (ważył najwięcej w dotychczasowej karierze) i pudłował znacznie częściej niż w poprzednich swoich walkach. Komentujący pojedynek Ken Norton ocenił, że „na każdy cios Alego Young odpowiadał dwoma”, a korespondenci Associated Press punktowali 69-66 na rzecz Younga. Ostatecznie sędziowie przyznali jednak jednogłośnie zwycięstwo Alemu (70-68, 72-65, 71-64), co zostało wygwizdane przez zgromadzonych w hali widzów. Jak stwierdził komentując werdykt Bert Sugar, „aby pokonać w tamtym czasie Alego, trzeba było go pobić naprawdę wyraźnie, jeśli wiecie co mam na myśli”.