Pozostałe dwie elewacje (zachodnia i południowa) potraktowano jako tło dla wieży i ogrodu zimowego, w związku z czym nie są zbyt okazałe.
Wnętrza (według Marcina Libickiego rozmieszczone niefortunnie) ułożone zostały wzdłuż jednej osi podłużnej, przy czym ciąg reprezentacyjny ulokowano trakcie środkowym. Znajdują się tam m.in. westybul i wewnętrzny, dwukondygnacyjny hall z obiegającą go galerią, a także wyższa od innych pomieszczeń, dekorowana pompejańsko, polichromowana, sala balowa połączona z ogrodem zimowym. Do reprezentacyjnych należały również przylegające do hallu, centralne pomieszczenia (salony). Reszta pokoi posiadała funkcję mieszkaniową lub gabinetową. Reprezentacyjne przestrzenie pałacu kryły drewniane stropy (nad hallem zaprojektowano witrażowy świetlik), częściowo z monumentalnymi kasetonami. Klatki schodowe i schody miały ozdobne, żeliwne balustrady. Podłogi miały ceramiczne wyłożenie. Ściany zdobiły sztukaterie z pilastrami o kompozytowych kapitelach i fryzami palmetowymi powyżej. Całość wyposażenia i wystroju (nawiązująca wprost do antyku) wskazywała na silny wpływ form lansowanych wówczas w środowisku berlińskim.
Pałac widoczny był z parku innej posiadłości von Treskowów – Radojewa. Z porośniętej bazami tzw.