Kabina była dzięki konstrukcji samochodu szeroka (tylna kanapa miała 127 cm szerokości), a siedzenia tylne znajdowały się przed tylną osią, co zapewniło lepszy rozkład mas i poprawiło komfort jazdy. Silnik był wysunięty przed przednią oś, co również zapewniło wygodne miejsca z przodu. Za tylnym siedzeniem znajdował się bagażnik, który jednak nie był otwierany z zewnątrz. Nadwozie miało współczynnik oporu aerodynamicznego Cx=0,5, co stanowiło postęp w stosunku do tradycyjnych samochodów. Innowacyjne podejście okazało się jednak zbyt nowatorskie jak na gusta nabywców w latach 30. i model Airflow nie odniósł sukcesu komercyjnego (wyprodukowano 29 878 egzemplarzy). W dodatku samochód był zbyt pospiesznie skierowany do produkcji i wczesne egzemplarze miały usterki. W 1936 roku samochód poddano liftingowi, nadając mu bardziej tradycyjny wygląd.