W roku 1990 Central Tejo została ponownie otworzona jako Muzeum Elektryczności.
Historia
Budynki, wzniesione w 1909, obecnie nieistniejące, składały się na pierwotną Central Tejo, która funkcjonowała do 1921 roku. Została ona zaprojektowana przez inżyniera Luciena Neu a budowę zlecono konstruktorom Vieillard & Touzet (ostatni, Fernand Touzet, był uczniem Gustawa Eiffela).
Na przestrzeni lat modyfikowano maszyny, aby zwiększyć moc elektrowni i tak w 1912, gdy zainstalowano całość sprzętu, elektrownia dysponowała piętnastoma piecami Belleville i pięcioma grupami generatorów o mocy 7,75 MW. Od 1916 aż do dezaktywacji w 1921, zainstalowano nowe kotły parowe w ówcześnie istniejącym budynku niskiego ciśnienia, następnie rozmontowano je i budynek służył jako magazyn i biura, aż do 1938 roku, gdy został wyburzony pod budowę budynku kotłów wysokociśnieniowych.
Okres niskiego ciśnienia Hale niskociśnieniowe budowano od 1914 do 1930 roku, a okres ich powstawania można podzielić na trzy istotne okresy. Pierwszy (od 1914 do 1921) obejmuje budowę dwóch hal przemysłowych na kotły, maszynownię mieszczącą alternatory oraz podstację.