Drugi okres (od 1924 do 1928) obejmuje pierwszą rozbudowę kotłowni z nową, podłużną halą, kupno nowej grupy generatorów, budowę podajnika węgla i torów dla kanałów obiegu chłodzącego. Na ostatni, trzeci okres (od 1928 do 1930) przypada rozbudowa kotłowni, z nową halą przemysłową o wymiarach większych niż poprzedni, maszynowni i podstacji.
W latach 30. XX w., kotłownia elektrowni liczyła jedenaście kotłów niskociśnieniowych, w tym dziesięć marki Babcock & Wilcox i jedną marki Humboldt. Maszynownia natomiast liczyła pięć grup generatorów różnych znanych marek: Escher & Wiss, AEG (dwie grupy), Stal-Asea i Escher Wiss/Thompson.
Okres wysokiego ciśnienia Wraz ze wzrostem mocy dwóch nowych grup prądnic turbinowych AEG zainstalowanych w 1934 roku, niezbędny był montaż nowych wysokociśnieniowych kotłów parowych. Budowy dokonano na terenie pierwotnej Central Tejo, wyburzonej w 1938 pod budowę budynku kotłów wysokociśnieniowych, najokazalszego z grupy budowli. Jego wnętrze mieściło trzy wielkie piece wysokociśnieniowe marki Babcock & Wilcox, które uruchomiono w 1941 roku.