W następstwie wyburzenia pierwotnej Central Tejo i wzniesienia budynku kotłów wysokociśnieniowych, powstała potrzeba przestrzeni biurowej i magazynów. CRGE zakupiły zatem tereny przyległe do wschodniej części kompleksu, gdzie działała stara rafineria cukrowa Senna Sugar Estates, Ltd., należąca do Spółki Cukrowej Mozambiku. Potrzebna była również budowa sali pomocniczej, mieszczącej stację uzdatniania wody, wybudowanej w budynku mieszczącym piece niskociśnieniowe, w miejscu wyburzonych pierwszych dwóch kotłów.
W 1950 roku budynek kotłów wysokociśnieniowych został rozbudowany, aby pomieścić dodatkowy kocioł, który zaczął działać rok później i był ostatnim nabytkiem elektrowni.
Włączenie do Narodowej Sieci Elektrycznej W 1944, roku, po wejściu w życie Ustawy o Elektryfikacji Narodowej, która dawała absolutne pierwszeństwo produkcji energii hydroelektrycznej. Po wzniesieniu pierwszej elektrowni wodnej, tamy Castelo do Bode, która zaczęła działać w 1951 roku, Central Tejo zeszła na drugi plan w sektorze energetycznym, stając się elektrownią rezerwową.