Labry czerwone, podbite srebrem.
Dąbrowski Ic: W polu czerwonym ukoronowana niewiasta z rozpuszczonymi włosami w sukni srebrnej, trzyma przy ustach dwie trąby złote wylotami w prawo i w lewo. W klejnocie nad hełmem w koronie głowa niedźwiedzia z szyją czarna. Labry czerwone, podbite srebrem.
Dąbrowski II: W polu czerwonym ukoronowana niewiasta z rozpuszczonymi włosami w sukni srebrnej, trzymająca przy ustach dwie trąby złote wylotami w prawo i w lewo, wyłaniająca się zza muru blankowanego srebrnego. W klejnocie nad hełmem w koronie taka sama niewiasta między dwiema złotymi trąbami wylotami w górę. Labry czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki Herb w wersji pełnej, z klejnotem pojawia się na pieczęci Mikołaja Dąbrowskiego przykładanej do dokumentów z lat 1477, 1477, 1480, 1481 i 1482 roku, oraz na pieczęci jego brata, Jana Dąbrowskiego przyłożonej do dokumentów z lat 1505, 1507 i 1510 roku. Herb znamy także z płyty nagrobnej opata Kazimierza Dąbrowskiego, zmarłego w 1722 roku.