Herb w wersji podstawowej wymieniany jest przez wszystkie polskie herbarze poczynając od Paprockiego (Herby rycerstwa polskiego, 1584), przez Okolskiego (Orbis polonus, 1641-1643), Dachnowskiego (Herby szlacheckie w ziemiach pruskich, 1620), Niesieckiego (Korona polska, 1728), kończąc na Bonieckim (Herbarz polski, 1901) i Ostrowskim (Księga herbowa rodów polskich, 1897,1906). Herb wymieniają także niektóre herbarze niemieckie, jak herbarz Siebmachera i uzupełnienia do niego autorstwa Mülverstedta .
Wariant Ia został odnaleziony na sztambuchu z Ingolstadt z 1593 roku. Używał go studiujący tam Michael Dombrowski a Damerau.
Odmianę herbu oznaczoną jako wariant Ib przytacza Mülverstedt (Der abgestorbene Adel der Provinz Preußen, 1874).
Wariant Ic używany był przez gałąź rodziny osiadłej w 2 połowie XVII wieku w Żukówku koło Parchowa. Herb znany jest z pieczęci pastora Iwana von Damerau-Dambrowskiego, przyłożonej na dokumencie z 19 stycznia 1789 roku, wykonanej prawdopodobnie wiek wcześniej.
Herb Dąbrowski II przysługiwał osiadłej w okręgu kwidzyńskim gałęzi rodu w XVI i XVII wieku.