Maria Anna Bobrownicka (ur. 8 czerwca 1920 w KrakowieZłota Księga Nauk Humanistycznych. Helion: Gliwice 2004, s. 27., zm. 29 maja 2012) – polska filolog, slawistka, bohemistka i komparatystka, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności.
Życiorys Maria Bobrownicka była córką Edmunda, mistrza krawieckiego, mającego swój zakład w Pasażu Bielaka. Ukończyła prywatne gimnazjum prowadzone przez Zgromadzenie Córek Bożej Miłości. W 1938 roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas okupacji kontynuowała studia na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Tytuł magistra uzyskała w 1947 roku, na podstawie pracy Tomasz Padurra, zapomniany poeta romantyczny. Rozpoczęła pracę w Zakładzie Młodszych Literatur Słowiańskich, kierowanym przez profesora Tadeusza Stanisława Grabowskiego.
Stopień doktora uzyskała na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1949 roku, na podstawie pracy Recepcja Juliusa Zeyera wśród Młodej Polski, pisanej pod kierunkiem profesora Stanisława Pigonia, habilitację w 1960 na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy Studia nad twórczością Juliusa Zeyera. Po przejściu profesora Grabowskiego na emeryturę objęła kierownictwo Zakładem.