W 1930 habilitował się w zakresie ekonomii i polityki ekonomicznej na podstawie rozprawy Problem działania ceł w teorii ekonomii. W swej pracy rozważał gospodarczą rolę ceł z uwzględnieniem teorii cen i teorii podziału dochodu społecznego. Równocześnie uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim docenturę. W 1934 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Wyższej Szkole Handlowej i powołany na Katedrę Ekonomii Społecznej. W maju 1939 roku objął obowiązki zastępcy prorektora uczelni, przemianowej uprzednio na Akademię Handlową. Do 1939 roku Stefan Rosiński wykładał w WSH/AH naukę o pieniądzu i kredycie, a od 1938 także ekonomię polityczną.
W 1921 roku został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, w którym w 1927 roku wszedł w skład Komisji Nauk Społecznych. Był członkiem Komisji Morskiej Instytutu Bałtyckiego. W latach 1929–1935 był radcą Izby Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu. W latach 1920–1923 i 1933–1939 był redaktorem działu ekonomicznego Ruchu Prawniczego, Ekonomicznego i Socjologicznego.