W latach 1936–1939 opracowywał hasła do Encyklopedii Nauk Politycznych.

W 1939 roku, po wkroczeniu wojsk niemieckich do Poznania, poprzez niemiecki obóz przejściowy dla wysiedlanej ludności polskiej na Głównej został wysiedlony do Krakowa, gdzie aż do końca wojny pracował w Zarządzie Głównym Banku Emisyjnego w Polsce.

Wczesną wiosną 1945 powrócił do Poznania, gdzie mianowany jeszcze w tym samym roku profesorem nadzwyczajnym ekonomii politycznej na Uniwersytecie Poznańskim podjął wykłady i objął Katedrę Ekonomii I. W latach 1949–1952 wraz z Janem Zdzitowieckim prowadził jako dyrektor Zakład Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Poznańskiego. W 1954 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego UP.

Równocześnie podjął ponownie wykłady na Akademii Handlowej w Poznaniu, gdzie od 1945 roku był profesorem zwyczajnym. W latach 1945–1950 kierował tam Katedrą Ekonomii Politycznej, w latach 1945–1949 był prorektorem uczelni. Był także stałym, aktywnym członkiem Rady Profesorów, zajmującej się „organizacją studiów, doborem treści nauczania, pracą wychowawczą z młodzieżą oraz doborem kadry nauczającej”. W roku akademickim 1950/1951, po przekształceniu Akademii Handlowej na wielowydziałową Wyższą Szkołę Ekonomiczną, pełnił funkcję dziekana nowo utworzonego Wydziału Handlu.