Akta sprawy Paprockiej wysłano w 1640 roku do Warszawy (być może do Sądu Asesorskiego), jednak było już za późno: Katarzyna Paprocka najprawdopodobniej zmarła w więzieniu nie doczekawszy wyroku. Według Małgorzaty Pilaszek sprawa Paprockiej jest jednym z dwóch znanych przypadków świadczących o praktyce apelacji w sprawach o czary od wyroków sądów miejskich do sądów szlacheckich. Protokół z tej rozprawy dokładnie opisuje też poszczególne czynności procesowe i argumentację prawną stron. Oskarżona, korzystając z pomocy swojego adwokata oraz męża, wystosowała protest przeciwko wiarygodności zeznań świadków (m.in. znanej z pijaństwa Pędziwiatrowej), a także zażądała apelacji od decyzji sądu radziecko-ławniczego, przed którym toczyła się sprawa, twierdząc, że padła ofiarą oszczerstwa, dowody jej winy zostały spreparowane, a sąd jest stronniczy (sędzia był jednocześnie świadkiem oskarżenia). Inne procesy o czary w Bydgoszczy