Łotewski ruch oporu przeciw okupacji hitlerowskiej był podzielony między nurt proniepodległościowy (Latvijas Centrālās Padomes) oraz proradziecki w ramach Centralnego Sztabu Ruchu Partyzanckiego z siedzibą w Moskwie.
Partyzantka radziecka Pierwsze oddziały zbrojnej samoobrony za niemiecką linią frontu tworzone był przez rozbite oddziały Armii Czerwonej. Nasilenie ruchu partyzanckiego nastąpiło, gdy niemiecka grupa B zatrzymała się pod Stalingradem i KurskiemMark Healy, Zitadelle: The German Offensive Against the Kursk Salient July 4–17, 1943.
Pułk "To padomju Latviju" został utworzony i przeszkolony w 1942 w Leningradzie, wkrótce trzy małe łotewskie oddziały partyzanckie (około 200 żołnierzy) wkroczyły na teren Łotwy. 7 lipca, tocząc po drodze walki, pułk dotarł do miejscowości Kārsava, lecz oddziałom niemieckim udało się go odnaleźć i rozbić.
Następny oddział partyzancki powstał we wrześniu 1942 w Moskwie. Składał się głównie z weteranów z 201. Dywizji Strzelców i niedobitków pułku "To padomju Latviju". Oddział ruszył do walk w zimie 1943. W marcu zmienił nazwę na "Łotewska Brygada Partyzancka"Srods. Heinrihs. PSRS kaujinieki Latvijā (1941—1945). I daļa. Rīga 2006. str. 226.