W lipcu 1943 r. do Rygi przerzucony został, w celu koordynowania komunistycznego ruchu oporu w miastach Łotwy, Imants Sudmalis. Kierowana przez niego grupa w Rydze zorganizowała podziemną drukarnię, kolportowała antyfaszystowskie ulotki, dokonywała aktów sabotażu. Sudmalis został aresztowany przez Gestapo wskutek donosu w lutym 1944 r. 25 maja tego samego roku został stracony.
W latach 1944 i 1945 w Kurlandii powstało wiele małych oddziałów bojowych (od 2 do 12 ludzi), które mimo małej liczebności były bardzo aktywne, oddziały te znane były jako "Sarkana bulta".
Radziecki ruch partyzancki na Łotwie zakończył się w październiku 1944 roku. Dowódcą łotewskich jednostek sprzymierzonych z Armią Czerwoną był Arturs Sproģis.
Partyzantka niepodległościowa Łotewska Centralna Rada powstała wśród kręgów demokratycznych i intelektualnych, które stawiały sobie za cel stworzenie przyszłego demokratycznego ustroju kraju. Organizacja publikowała podziemne pismo Brīvā Latvija (Wolna Łotwa). Rada utworzyła własną jednostkę wojskową, szacunki liczby żołnierzy wahają się od 1200 do 16 000, choć władze nazistowskie przyznawały, że partyzantka liczy zaledwie 500 członków. Wraz z ponownym wkroczeniem Armii Czerwonej na Łotwę, niektóre zgrupowania rozpoczęły walkę przeciw Sowietom.