Słynny detektyw czuje się bezradny, zdenerwowany. Morderca jest, jak widać, gotowy na wszystko, im szybciej go więc on, Poirot, wykryje, tym lepiej będzie dla wszystkich (detektyw chciałby też zachować swą reputację geniusza). Sprawa jednak ani trochę nie rusza do przodu, wręcz przeciwnie – pojawiają się nowe, coraz dziwniejsze wątki. Okazuje się, że motyw zabójstwa Linnet miał każdy z wycieczkowiczów. Podejrzenia detektywa skupiają się na morderstwie na tle rabunkowym. Wychodzi bowiem na jaw, że w noc zbrodni zginęły warte fortunę perły pani Doyle, w których miejsce podstawiono imitację. Wkrótce udaje się ustalić tożsamość złodzieja - był nim Tim Allerton. Rozalia Otterbourne widziała go w noc morderstwa, gdy kradł perły; to właśnie jego osłaniała. Była przekonana, że jest on też zabójcą, nie chciała jednak nic powiedzieć ze względu na uczucie, jakim darzyła go już od chwili poznania. Tim szczerze przyznaje się do kradzieży pereł i nawet zwraca je. Stanowczo też zaprzecza, jakoby miał coś wspólnego z morderstwem.