Między czerwcem i listopadem 1918 służy w komisji werbunkowej tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie i jest też jej łącznikiem z konsulem francuskim w Moskwie, po czym przedostaje się do I Oddziału Awiacyjnego Wojska Polskiego powstałego przy 4 Dywizji Strzelców Polskich dowodzonej przez gen. Lucjana Żeligowskiego na Kubaniu, która wkrótce weszła w skład francuskiego korpusu interwencyjnego. Przesunięty z Kubania do Odessy w został 19 stycznia 1919 ciężko ranny z nogę w czasie walk z bolszewikami o komorę celną i hospitalizowany na pokładzie francuskiego okrętu wojennego. W tym czasie przedstawiono go do odznaczenia Legią Honorową, lecz w wyniku intryg prowadzonych przez kolegów, został zmuszony do odmówienia jej przyjęcia, co stanowiło później formalną przeszkodę w otrzymaniu francuskich odznaczeń. Po wyleczeniu, dotarł przez Rumunię do Armii Polskiej we Francji, gdzie w kwietniu 1919 odkomenderowano go do 581 Eskadry Wywiadowczej w Lotaryngii jako pilota przydanego dla jej polonizacji.