Po przyjeździe Armii Hallera do Polski w czerwcu 1919 eskadra ta weszła w skład II Grupy Lotniczej stacjonującej na Froncie Wołyńskim.
Służba w Wojsku Polskim W listopadzie 1919 przeszedł do 10 eskadry wywiadowczej, która wiosną 1920 roku działała na froncie w rejon Mozyrza (powstała ona z dawnego Oddziału Awiacyjnego przy dywizji Żeligowskiego). W eskadrze tej był zastępcą dowódcy do spraw technicznych, a w związku z przezbrajaniem eskadr w nowe samoloty odkomenderowano go w kwietniu 1920 do Departamentu Żeglugi Powietrznej jako odbiorcę sprzętu lotniczego. W czerwcu 1920 ochotniczo dowodził plutonem lekkich samochodów pancernych. W lipcu objął dowództwo 4 Eskadry Wywiadowczej po ciężko rannym kpt. Stanisławie Rybce, która z Hrubieszowa wykonywała loty dla Grupy Operacyjnej Jazdy. W 1920 roku został zweryfikowany jako major aeronautykiRocznik Oficerski 1923 s. 943., a jego jednostką macierzystą od 29 sierpnia 1921 do 5 stycznia 1929 był 3 pułk lotniczy w PoznaniuKsięga Pamiątkowa 3-go Pułku Lotniczego 1918–1928, Poznań 1928.Rocznik Oficerski 1923 s. 932.. Po zawieszeniu broni od listopada 1920 do października 1922 roku był zastępcą komendanta i dyrektorem nauk w Oficerskiej Szkole Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu.