Gross dokupił tereny (na zboczach góry Stajkowej) ze źródłami wody o rzekomo leczniczych własnościach w 1827 roku od lokalnego gospodarza Franciszka Kordeczki, do którego rodziny ów grunt należał najprawdopodobniej od pokoleń (możliwe, że Kordeczka również nabył te włości od c.k. skarbu Austrii). Henryk Gross w 1827 roku ujął zdroje „Anna” (dziś „Stefan”) i „Michalina” i zbudował na Zawodziu małe łazienki wraz z zakładem leczniczym. Dwa lata później stanął przy nich skromny zakład zdrojowy, nie rozwinął się jednak z powodu małej wydajności źródeł i jednocześnie ostrej konkurencji Szczawnicy. Po kilku latach inwestycji program rozwoju zdroju załamał się i Gross wydzierżawił go żydowskim przedsiębiorcom. To z kolei spowodowało stagnację ośrodka. W 1835 roku majątek krościeński został zakupiony przez Teofilę Cichulską, wtedy już prawie nikt do Krościenka nie przyjeżdżał. Wreszcie w listopadzie 1841 roku dominium krościeńskie przeszło w ręce Michała Kuliga, bogatego kupca z Suchej, którego córka Anna (1822–1890) wyszła rok później za mąż za Hieronima Dziewolskiego, otrzymując całość ziem w posagu.