Sheldona Whitehouse’a – ówczesnego ambasadora Stanów Zjednoczonych w Gwatemali. Poza poparciem Stanów Zjednoczonych cieszył się również wielkim zaufaniem oligarchiiArtur Gruszczak, Ameryka Środkowa z serii Historia państw świata w XX wieku, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2007, , s. 150..
Prezydentura Nadużycia finansowe Od początku prezydentury systematycznie podnosił swe prezydenckie uposażenie, wprowadzając przy tym wiele premii, dodatków oraz specjalnych funduszy na wydatki związanych z wykonywaniem funkcji szefa państwa. Na początku lat 40. XX w. zarobki prezydenckie sięgały 215 tysięcy dolarów, podczas gdy roczny dochód w kraju wynosił ok. 180 dolarów, a na wsi zaledwie 20-30 dolarów, dodatkowo pensja nauczyciela w Gwatemali była niższa niż 100 dolarów. Większość pieniędzy została przez Ubico ulokowana w bankach zagranicznych, za resztę zaś nabywał wiele nieruchomości i posiadłości ziemskich po cenach, które sam ustalał. Ówcześni publicyści ocenili postępowanie Ubico następującymi słowami: To prawda, że pod rządami Ubico było znacznie mniej kradzieży. Jedyną osobą, która kradła był sam UbicoArtur Gruszczak, Ameryka Środkowa z serii Historia państw świata w XX wieku, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2007, , s.