przyznał UFC na okres 99 lat rozległe obszary nad Pacyfikiem, w zamian żądając nieprzekraczania kwoty 50 centów w pensjach dla robotników pracujących na plantacjach. Obawiał się bowiem, że zachęceni wyższymi stawkami zatrudnieni będą domagać się podwyższenia płac.Nowe Drogi, wyd. 1-4, 1986, s. 162. Jednak mimo współpracy z cudzoziemskim kapitałem Ubico nie zdołał zapobiec kryzysowi ekonomicznemu. W trakcie II wojny światowej wbrew faszystowskim poglądom wypowiedział wojnę niemieckiej III Rzeszy, włączając Gwatemalę do sojuszu aliantów i odsuwając od wpływów gospodarczych niemieckich potentatów: wydał dekret o skonfiskowaniu majątków niemieckich plantatorów kawy i wygnaniu ich.
Upadek Znacząca niepopularność rządów Ubico w kraju doprowadziła do rozwoju opozycji przeciwrządowej, złożonej głównie z komunistów i socjalistów. W 1944 liczne demonstracje Gwatemalczyków przerodziły się w strajk generalny, w którym uczestniczyli m.in. studenci, nauczyciele, intelektualiści i drobna burżuazja. 1 lipca 1944 Ubico za namową oficerów ze swego otoczenia ustąpił z urzędu i przekazał władzę tymczasowemu wojskowemu triumwiratowi, który przekazał wkrótce władzę nowemu prezydentowi. Był nim najbliższy współpracownik – generał Juan Federico Ponce Vaides.