Dla osiągnięcia dobrego samopoczucia konieczne jest zredukowanie tych rozbieżności. Dialogowe Ja ma zarazem właściwości czasowe jak i przestrzenne (a czas i przestrzeń są tu równie ważnymi podstawowymi składnikami), co odróżnia tę koncepcję od poglądów badaczy, którzy koncentrują się na czasowym wymiarze narracji. Przestrzenną naturę Ja określają takie terminy jak "pozycja Ja" i "usytuowanie Ja". Terminy te są bardziej dynamiczne i elastyczne oraz mają bardziej osobowy charakter, niż termin "rola", stosowany przez niektórych badaczy.
Usytuowanie w światowej psychologii Teoria dialogowego Ja ta i jej zastosowania zostały opisane w pismach takich jak Psychological Bulletin i American Psychologist. Od roku 2000 co dwa lata odbywają się międzynarodowe konferencje poświęcone tej teorii, badaniom i zastosowaniom (w tym w Warszawie w 2004 roku), lecz mimo tego nie stała się ona elementem głównego nurtu światowej psychologii. Jako przyczyny podaje się m.in.: występowanie rozbieżności pomiędzy teorią a wynikami wielu spośród przeprowadzanych badań, fakt, że pojęcie dialogu, kluczowe dla historii filozofii od czasów Platona, zostało mocno zaniedbane w psychologii i innych naukach społecznych.