Atala, czyli Miłość dwojga dzikich na pustyni (fr.: Atala, ou Les Amours de deux sauvages dans le désert) – opowiadanie francuskiego pisarza François-René de Chateaubrianda opublikowane w 1801 roku, zainspirowane jego podróżą po Stanach Zjednoczonych. Utwór miał wielki wpływ na wczesny romantyzm.
Okoliczności powstania utworu Podróż do Stanów Zjednoczonych Zachęcony przez teścia swego brata Guillaume-Chrétien Maleherbesa, ministra w rewolucyjnym rządzie francuskim, z początkiem 1791 roku Chateaubriand wyruszył do Ameryki z zamiarem odkrycia północnej drogi do Indii. Podróż na niewielkim żaglowcu trwała około 3 miesięcy. Ameryka początkowo Chateaubrianda rozczarowała powszedniością swych miast i obywateli. Waszyngton, który przyjął osobiście młodego podróżnika, słuchał o jego planach z nieukrywanym zdziwieniem. Chateaubriand wylądował w Baltimore, skąd dotarł do Filadelfii, a dalej na północ do Albany. Stamtąd, zakupiwszy dwa konie i wynająwszy tęgiego Holendra jako przewodnika, wyruszył na podbój dziewiczych puszcz i na spotkanie z dzikimi. Zdaniem badaczy, którzy skrupulatnie wyliczyli z kalendarzem i mapą maksymalny zasięg jego podróży, pisarz mógł w ciągu półrocznego pobytu dotrzeć do Niagary, zobaczyć Wielkie Jeziora, odwiedzić fort Pittsburgh, spędzić kilka tygodni w lasach Ohio i zobaczyć górny bieg Missisipi.