Równie istotny jest wpływ Atali na kwestie formalne. Wprowadzony do literatury przez Jana Jakuba Rousseau świat przyrody i jego głęboki związek ze światem ludzkich uczuć, został przezeń w prozie zaledwie zasygnalizowany. Rousseau, jakkolwiek bardzo wrażliwy na piękno przyrody, nie potrafił go oddać w opisie. Jego krajobrazy są "cudne", "rozkoszne" lub "ponure", to znaczy raczej poinformowaniem czytelnika o odniesionym wrażeniu, niż zasugerowaniem mu tego wrażenia. Chateaubriand w Atali pokonuje tę trudność, nadając opisowi przyrody plastyczność, odmiennie jednak od Bernardina de Saint-Pierre nie przez naiwne nagromadzenie szczegółów i porównań, ale przez eliminację, umiejętny wybór wsparty celnym określeniem i przenośnią. Wprowadza do prozy epitet i metaforę, środki poetyckie od dawna (przynajmniej we francuskiej prozie) nieobecne. Słowo staje się u niego muzyką, barwą, wonią, co kazało Saint-Beuve’owi pisać o "azjatyckości" stylu Chateaubrianda. Z tego stylu wywodzi się prawie cały francuski romantyzm.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Polskie wydania utworu w bibliotece Polona
Kategoria:Francuskie opowiadania Kategoria:Twórczość François-René de Chateaubrianda Kategoria:Utwory literackie z 1801 Kategoria:Utwory, których akcja toczy się w Luizjanie