30 maja, jeszcze przed ostatecznym opanowaniem żywiołu, Leskow opublikował na łamach pisma „Siewiernaja Pczeła” artykuł, w którym wzywał policję do zidentyfikowania podpalaczy, nadmieniając o istnieniu w tym zakresie pogłosek, nie oceniając jednak ich trafności. Publikacja Leskowa została uznana przez koła liberałów i rewolucyjnych demokratów za denuncjację, a jego samego zaczęto podejrzewać o pracę dla tajnej policji carskiej (III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości).
Wykluczony z kręgów liberalnych, w których dotąd się obracał, Leskow wyjechał we wrześniu 1862 za granicę w charakterze korespondenta pisma „Siewiernaja Pczeła”. Przez ziemie polskie, czeskie i przez Niemcy dotarł do Paryża, gdzie mieszkał do wiosny roku następnego. W swoich artykułach, publikowanych pod wspólnym tytułem Z dziennika podróży, bez podania nazwiska autora, opisywał życie w dzielnicach robotniczych i dzielnicach nędzy w Paryżu. Przebywając w stolicy Francji nie włączył się w miejscowe życie literackie, obracając się głównie w kręgach studentów-Słowian, zbliżając się zwłaszcza do Czechów. Stał się również sympatykiem idei panslawizmu.