W 1981 roku pojawiła się następna polska sieczkarnia samojezdna – Orkan Z340.
Budowa i dane techniczne Sieczkarnia samojezdna KS3s składała się z: maszyny podstawowej, czyli bazy i kilku wymiennych przyrządów roboczych takich jak: przyrząd do zbioru roślin niskich Z331, podbieracz pokosów Z332, czterorzędowy przyrząd do zbioru roślin wysokich SKA-04, bezrzędowy przyrząd do zbioru roślin wysokich S-3,2, pięciorzędowy przyrząd do zbioru kolb kukurydzy FKA-503, przyrząd do zbioru słomy kukurydzianej po zbiorze kolb SMA-04.
Maszyna podstawowa Z330 Składała się z trzech podstawowych zespołów: układu napędowo-jezdnego, układu rozdrabniającego oraz układu transportującego sieczkę. Jednostką napędową maszyny podstawowej miał być najprawdopodobniej silnik wysokoprężny SW680/17 o mocy 220 KM przy 2000 obr./min. Na szeroką skalę zastosowano w maszynie napędy hydrostatyczne m.in. napęd jezdny czy hydrauliczne napędy mechanizmów roboczych i przyrządów. Sterowanie tylną osią odbywało się przy pomocy urządzenia wspomagającego Orbitrol, które poprawiało manewrowość maszyny. Dzięki hydrostatycznemu napędowi jezdnemu sieczkarnia Z330 podczas pracy mogła poruszać się z prędkością do 10 km/h, a w czasie transportu do 20 km/h. Z tyłu maszyny podstawowej znajdował się zaczep transportowy. Na pomoście montowano szczelnie zamykaną kabinę.