Działania rajderskie prowadziła także Japońska Cesarska Marynarka Wojenna, choć nie tak skutecznie ani agresywnie, jak niemiecka Kriegsmarine, co wiązało się zarówno z mniejszym doświadczeniem Japończyków w prowadzeniu tego typu operacji jak i znacznie mniejszymi siłami przeznaczonymi do ich prowadzenia. Dodatkowo japońskie rajdery służyły także jako okręty zaopatrzeniowe dla okrętów podwodnych, co wprowadzało pewne ograniczenia w ich swobodzie działania. Japońskie krążowniki pomocnicze były zorganizowane w ramach 24 Dywizjonu Krążowników Specjalnych pod dowództwem kontradmirała Moriyoshi Takedy. thumb|„Hokoku Maru” w 1942 thumb|„Aikoku Maru” w 1942 W czasie trzech rejsów działając wspólnie od 15 listopada 1941 do 13 lipca 1942 „Aikoku Maru” i „Hōkoku Maru” (obydwa okręty po modyfikacji na początku 1942 posiadały po osiem armat 140 mm, dwie armaty 76 mm, dwie wyrzutnie torped 533 mm i dwa wodnosamoloty Aichi E13A) zatopiły jedynie pięć statków o łącznej pojemności nieco ponad 31 tysięcy ton.

6 listopada 1942 (5 listopada według innego źródła) obydwa okręty wypłynęły z Singapuru na ich czwarty rejs pod dowództwem kapitana Imazato Hiroshiego, który także był kapitanem „Hōkoku Maru”, „Aikoku Maru” dowodził Tamotsu Oishi.