Za namową Radolińskiego, Raczyński udał się do Ottona von Bismarcka, który po zapoznaniu się z sytuacją wysłał list do landrata okręgu śremskiego z poleceniem unieważnienia wcześniejszej decyzji.

4 czerwca 1892 roku książę von Radolin ożenił się po raz drugi. Jego wybranką była hrabianka Joanna von Oppersdorff, która była córką pruskiego szambelana Hansa von Oppersdorffa i francuskiej hrabiny Elizy Talléyrand-Perigord. Ślub odbył się na Śląsku w miejscowości Głogówek. Gościem honorowym był cesarz Wilhelm II. W tym samym roku von Radolin osiedlił w Jarocinie, w jednym ze swych domów siostry, elżbietanki, a następnie powrócił do Konstantynopola, tym razem w roli ambasadora. W czasie pobytu w Turcji na świat przyszło pierwsze dziecko ze związku z Joanną – syn Wilhelm Fryderyk. W roku 1895 został przeniesiony również w funkcji ambasadora do Sankt Petersburga. Tego samego roku urodziła mu się córka Elżbieta, która zmarła niestety po dwóch latach. W 1897 roku książę von Radolin został honorowym obywatelem Jarocina. W 1898 roku na świat przyszło ostatnie dziecko księcia – syn Piotr. W 1900 rozpoczął się ostatni rozdział dyplomatycznej kariery księcia, został on bowiem ambasadorem niemieckim w Paryżu. W 1908 roku, w Poznaniu ukazała się książka „Historia Rodu Leszczyców z Radolina Radolińskich” w języku niemieckim.