Dzisiaj, w obliczu zalewu nowej wiedzy w tej dziedzinie powinniśmy dopuścić myśl, że nasze rozumienie sztuki może być przekształcone.”
Definicja ta pokazuje jak bardzo Onians otworzył się na nową perspektywę, pamiętając jednocześnie o swojej przynależności do środowiska historyków sztuki. Mając to jednak na uwadze, wymienia liczną grupę historyków sztuki podejmujących podobne próby do jego działań. Onians jednym tchem wymienia Horsta Bredekampa, Oliviera Elbsta i Davida Freedberga. Pisze również o badaczach, których utożsamia ze swoimi teoriami. Jako przykład podaje przede wszystkim Ernsta Gombricha, który zwykł stwierdzać: „(…) moje podejście jest zawsze biologiczne” (Gombrich 1992, 133). Oświadczenie to nie przesądzało jednak o negatywnym podejściu Gombricha do teorii Ramachandrana (Gombrich 2000, 17). Dalej pisze Onians o uczniu Gombricha, Baxandallu, jako pierwszym historyku sztuki, który użył ilustracji struktur neuronalnych. Podkreśla zarazem, że jego wiedza o neuronalnym wyposażeniu (neuronal eqipment) była niewielka (Onians 2008, 8). Dzieło Oniansa kompetentnie i szeroko omawia kwestię wyposażenia neuronalnego.