Ksiądz Paczuski po przyjeździe do Jekaterynburga uświadomił Mersona czym jest katolicka parafia, jaka jest rola księdza oraz zasugerował, że jeśli w parafii chce pozostać musi się ochrzcić w obrządku katolickim. Boris Merson zrozumiał, że nic tu nie osiągnie i zerwał kontakty z parafią. Parafia nie posiadała kościoła, a Msze św., pod pozorem słuchania muzyki religijnej, celebrowane były w wynajmowanej sali koncertowej w jednym z domów kultury. Uczestniczyło w nich około dwudziestu osób, z czego połowa nie była ochrzczona. Parafia zdobyła wkrótce sobie pewien rozgłos w prasie i mediach jekaterynburskich, jako swego rodzaju ciekawostka, co zapewniło szybki wzrost liczby parafian i chętnych do chrztu.
W październiku 1995 roku zwrócono się do władz miasta o zwrot dawnego majątku parafialnego. Dzięki pomocy parafian udało się odnaleźć w archiwach miejskich wykaz nieruchomości i rzeczy skonfiskowanych należących do parafii przed prześladowaniami bolszewickimi. Były to trzy zabudowania: dawna plebania, dawna szkoła i dawna stajnia. 19 marca 1996 roku władze zwróciły należące wcześniej do wspólnoty, a 7 kwietnia tego samego roku odbyła się tam pierwsza uroczysta liturgia wielkoczwartkowa. Remont zabudowań, które były powoli zwracane parafii, postępował przy pomocy z Polski, m.in. kleryków z diecezji siedleckiej i drohiczyńskiej.