Od 1937 roku przynależy oficjalnie do obwodu nowosybirskiego. W 1934 roku zaczyna ukazywać się rejonowa gazeta, a w 1936 roku otwarto rejonową bibliotekę. W latach trzydziestych XX wieku rejon ordyński przechodzi przez politykę forsownej stalinowskiej kolektywizacji. W latach pięćdziesiątych rozpoczęto przygotowania do przesiedlenia ludności z Ordynskoje i innych osiedli rejonu, z uwagi na stworzenie Zbiornika Nowosybirskiego. Ostatecznie proces zalania ziem i transfery ludności został przeprowadzony w 1956 roku, a data ta jest określana jako nowy "rok narodzin" Ordynskoje, a zarazem całego tego obszaru. Zalanie sporego obszaru rejonu spowodowało utratę wielu pól uprawnych oraz lasów. W 1986 roku otwarto rejonowe muzeum oraz galerię sztuki.
Charakterystyka Rejon ordyński położony jest w południowej części obwodu nowosybirskiego w odległości 105 kilometrów od jego stolicy, Nowosybirska. Przez jego teren przebiega trasa z Nowosybirska do Pawłodaru. Rejon podzielony jest na dwie części przez Zbiornik Nowosybirski. Część rejonu dostępna jest latem jedynie przez połączenie promowe, a zimą poprzez drogę wytyczoną na zamarzniętej tafli zbiornika. W lasach żyją stada łosi, a same tereny są bogate w zasoby wodne, przecina je 16 mniejszych lub większych rzek.