23 czerwca 1946 w „Domu Żołnierza” odbył się wiec manifestacyjny, zorganizowany przez Powiatową Radą Związków Zawodowych przed referendum z 30 czerwca 1946, podczas którego agitowali przedstawiciele SD (Bolesław Gorączko), PPS (Michał Hipner), PPS (Józef Rygliszyn), SL (Klamut), PRZZ (Sienkiewicz) oraz w imieniu ludowego Wojska Polskiego mjr Śliwiński. W październiku 1946 zarząd Towarzystwa Domu Żołnierza Polskiego w Sanoku ogłosił przetarg na wykonanie robót w budynku. Pomimo powołania powyższych gremiów celem odbudowy budynku, początkowo nie przynosiło to skutku i w 1947 zniszczony budynek był dodatkowo niszczony przez warunki atmosferyczne. Prace odbudowy zostały ukończone w 2. połowie lat 40. W przeddzień rocznicy powstania PKWN, 21 lipca 1950 w nowo odbudowanej sali Domu Żołnierza odbyło się uroczyste posiedzenie Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku, w którym wzięło udział około tysiąc osób. Pomysł odtworzenia Domu Żołnierza Polskiego zrodził się w 1951 roku, kiedy Rada Społeczna Powiatowego Domu Kultury (na jego czele stanął Jan BezuchaJózef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Domy kultury, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 899.) rozpoczęła starania w kierunku stworzenia miejskiego centrum kultury.