Pierwotnie budynek posiadał okazałą kopułę pośrodku dachu. W latach 30. z wieżyczki na szczycie budynku podoficer pułku odgrywał melodie wojskowe Władysław Wiśniowski. Nad wejściem do budynku, na szerokości schodów, oraz we wewnątrz nad sceną umieszczono płaskorzeźby przedstawiające bitwę pod Kuźnicą z 21-23 września 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej, w której uczestniczyli w niej żołnierze 2 PSP – dzieło wykonał artysta rzeźbiarz i porucznik pułku, Józef Sitarz (zostały zniszczone w 1945). Ponadto istniały rzeźby alegoryczne, których autorem był Władysław Gościński.
Po nadejściu frontu wschodniego podczas II wojny światowej, w czasie stacjonowania wojsk radzieckich, 2 grudnia 1944 w budynku wybuchł pożar, wskutek którego gmach uległ dewastacji. W wyniku tego zawaleniu uległ dach wraz z kopułą, z budynku pozostały mury.
Powstał komitetu odbudowy Domu Żołnierza. Ponadto postanowieniem Rzeszowskiego Urzędu Wojewódzkiego z 12 marca 1946 w tym dniu zostało wpisane do rejestru Stowarzyszeń i Związków UW pod numerem 58 stowarzyszenie „Towarzystwo Domu Żołnierza Polskiego w Sanoku”.