Po wyrzucie gazu chemicznego do zagrożonego pomieszczenia następuje jego gwałtowne odparowanie, co skutkuje wytrąceniem się pary wodnej do otoczenia, co z kolei objawia się chwilowym zamgleniem w pomieszczeniu. Największą wadą gazów chemicznych jest ich rozkład pod wpływem wysokiej temperatury, przy którym do otoczenia wyzwalany jest fluorowodór, który jest szkodliwy dla człowieka oraz dla sprzętów elektronicznych. Zminimalizowanie wytrącenia się fluorowodoru polega na zastosowaniu krótkiego czasu wyładowania, który nie trwa dłużej niż 10 sekund. Ich stężenia projektowe nie przekraczają 10%, przez co są całkowicie bezpieczne dla ludzi. Najczęściej stosowane w Polsce gazy chemiczne to HFC-236fa, HFC-227ca i FK-5-1-12.
Gazy obojętne Gazy obojętne (nazywanych też gazami inertyzującymi) działają poprzez częściowe lub całkowite zastąpienie utleniacza, czyli tlenu, przez gaz obojętny. Do uzyskania efektu gaśniczego potrzebne są znacznie większe stężenia, rzędu 40-50%, co sprawia, że stężenia projektowe gazów obojętnych mają najwyższe wartości spośród wszystkich gazów gaśniczych.