Po naprawie uszkodzeń i wzmocnieniu zacisków owiewki samolot został dostarczony bazy Naval Support Facility Anacostia na 18 czerwca 1933. W tym samym czasie do Anacostii dotarł samolot Voughta, obydwa samoloty miały bardzo zbliżoną konstrukcję, różniły się tylko innym podwoziem i szczegółami aerodynamicznymi.
Pomiędzy 18 czerwca 1933 a 14 sierpnia odbył się szereg testów porównujących obydwa samoloty, z których zwycięsko wyszedł dwupłatowiec Douglasa.
Samolot był chwalony za dobre właściwości pilotażowe, wysoko oceniono także sposób zamontowania tylnego, ruchomego karabinu maszynowego. Pomimo że samolot nie spełniał założeń konkursu co do wymaganej prędkości maksymalnej, osiągał on tylko 208 mil na godzinę zamiast wymaganych 216 mil na godzinę, rekomendowano aby został on przyjęty do służby i został wprowadzony do produkcji seryjnej. Jednakże jeszcze w czasie testowania obydwu samolotów dowództwo USN straciło zainteresowanie dwumiejscowymi myśliwcami i konstrukcja Douglasa nie weszła do produkcji (samolot Voughta także nie wszedł do produkcji seryjnej ale na jego podstawie zaprojektowano serię samolotów SBU Corsair).