Męczeństwo św. Sebastiana – obraz włoskiego malarza Antonia Pollaiuola oraz jego brata Piera, namalowany z przeznaczeniem jako malowidło ołtarzowe.
Męczeństwo Sebastiana zostało opisane w XIII-wiecznym zbiorze żywotów świętych pt. Złota legenda autorstwa Jakuba de Voragine. Sebastian był rzymskim oficerem gwardii cesarskiej. Żył w czasach prześladowań chrześcijan. Jednego razu dwóch jego przyjaciół zostało skazanych na śmierć z powodu wiary. Sebastian chciał ich uratować, samemu przyznając się podczas procesu, że jest chrześcijaninem. Został skazany na przeszycie strzałami przez jego własnych żołnierzy. Sebastian nie umarł od otrzymanych ran.
Opis obrazu Pollaiuolo przedstawił świętego podczas egzekucji, co stanowiło rzadkość wśród podobnych scen męki św. Sebastiana. Większość artystów przedstawiała je już po zakończeniu egzekucji. Przywiązany do pnia drzewa, góruje nad całą sceną, nad swoimi oprawcami, których sześć sylwetek znajduje się pod nim. Głowa Sebastiana niemal wychodzi poza ramy obrazu, mimo jego dużego rozmiaru. Jego oczy zwrócone są ku niebu, co jest charakterystyczne dla twórczości artysty.