Obraz jest jednym z pierwszych przykładów wielofiguralnej kompozycji piramidalnej. Święty i jego sześciu oprawców tworzą trójkąt równoramienny, gdzie dwaj łucznicy napinający ponownie łuki podkreślają symetrię obrazu. Obaj mimo tej samej pozy są ukazani w lustrzanym odbiciu: jeden jest przodem a drugi tyłem do widza. Każdy z łuczników został namalowany pod różnym kątem, ze znajomością anatomii i perspektywy. Według Vasariego: Taki układ mógł nawiązywać do dysput nad wyższością sztuki rzeźbiarskiej lun malarskiej: dowodzić, iż malarstwo na równi z rzeźbą może ukazywać trójwymiarowość postaci.
Tłem dla sceny stanowi pejzaż utożsamiany z Toskanią, z widoczną rzeką Arno. Faktyczne wydarzenia rozgrywały się w starożytnym Rzymie i jedynie widoczny po lewej stronie portal nawiązuje do wiecznego miasta. Takie zaakcentowanie architektoniczne może nawiązywać do dzieła Mantegni Święty Sebastian. Z prawej strony, w tle widoczni są rycerze na koniach. Ich zbroje są współczesne artyście i nie mają nic wspólnego ze starożytnym Rzymem.
Przypisy
Bibliografia
Patrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, Wyd. Universitas, Kraków 2005, .
Kategoria:Obrazy Antonia Pollaiuola Kategoria:Obrazy Piera del Pollaiuola Kategoria:Obrazy w National Gallery w Londynie Kategoria:Święty Sebastian na obrazach