W czasie I wojny światowej, 4 sierpni 1914 wraz z plutonem Strzelców „brzeżańczyków” wyruszył do Oleandrów w Krakowie, a stamtąd na Kielce. O tej chwili bez przerwy do 1917 służył w Legionach Polskich. Początkowo przydzielono go do 2. kompanii I baonu 1 pułku piechoty, a następnie od 1916 do czasu rozwiązania I Brygady był dowódcą oddziału telefonicznego. 1 stycznia 1917 awansował na chorążego. W 1917, po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i wysłano go na front włoski.
W listopadzie 1918 wrócił z Lublany do Krakowa z transportem koni i wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie przez cztery miesiące służył w 2 pułku ułanów Legionów. Od 1919 w stopniu porucznika był dowódcą kompanii telegraficznej 1 Dywizji Piechoty Legionów, wraz z którą uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W kwietniu 1920, w czasie wyprawy kijowskiej został szefem łączności Grupy gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, następnie przydzielono go do dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920 „w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie byłych Legionów Polskich”.