W 1921 pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji I baonu zapasowego telegraficznego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 17. lokatą w korpusie oficerów łączności. W latach 1923–1927 pełnił służbę w Departamencie VI i V Technicznym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu, pozostając na ewidencji 2 pułku łączności w Jarosławiu. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 4. lokatą w korpusie oficerów łączności. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku radiotelegraficznego w Warszawie. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 Grupy Łączności w Krakowie. Od 1 stycznia do 15 kwietnia 1933 był wojskowym kierownikiem III pięciomiesięcznego informacyjnego kursu dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów. W czasie trwania kursu został przeniesiony do Warszawy na stanowisko dowódcy 1 Grupy Łączności. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Ministerstwa Poczt i Telegrafów na sześciomiesięczną praktykę. Zastąpił na stanowisku wicedyrektora Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie dr. Antoniego Owsionkę, który został szefem Departamentu Poczty MPiT.