Po tym sukcesie zarządzono kontratak, ale Togijscy żołnierze odmówili walki w polu. Wielu zdecydowało się zdezerterować, co uszczupliło siły obrońców. W tej sytuacji – mimo nalegań białych oficerów i podoficerów – von Döring nakazał opuścić nocą zajmowane pozycje i udać się w kierunku radiostacji. Następnego dnia siły sprzymierzonych przeszły rzekę i zajęły opuszczone niemieckie pozycje.
Skutki Pomimo nocnego odwrotu, samą bitwę wygrali Niemcy. Był to największy sukces sił kolonialnych von Döring w czasie kampanii na terytorium Togo. Starcie nad Chrą było też największym i najkrwawszym w całej kampanii. Brytyjczycy i Francuzi nie zdołali przedrzeć się przez linię obrony i zająć pozycji von Döringa ani nad rzeką, ani w wiosce. Państwa ententy straciły w sumie 75 ludzi, w tym: 23 zabitych i 52 rannych. Stanowiło to 17% całego stanu osobowego sił ppłk. Bryanta. Po stronie niemieckiej miało polec zaledwie 13 ludzi.
Walki nad Chrą nie zmieniły jednak sytuacji w kolonii. Przewaga sprzymierzonych była bardzo duża: wybrzeże, północ oraz centrum Togolandu było już w rękach brytyjsko-francuskich. Resztkom sił kolonialnych kończyła się też amunicja.