Pieczorin jest głęboko niemoralny. Upewnia się w swoim zgubnym i charyzmatycznym oddziaływaniu na innych ludzi. Wykorzystuje te doświadczenia do odczuwania przyjemności. Są one jednak tylko krótkotrwałym hedonistycznym motywem: „Mam nieszczęśliwy charakter […] Kiedy jestem przyczyną nieszczęścia innych, sam nie czuję się lepiej”. Jego pragnienie władzy koncentruje się na nim samym, staje się jego nawykiem i kończy się sadyzmem. Ale zasada niemoralnego zła i cierpienie jego sprawcy działa przyciągająco na otaczających go ludzi, których niezmiennie prowadzi do zguby.
Oblicza działanie swojej egzystencji w sposób precyzyjny i systematyczny. Bycie wiecznym powtarzaniem się przeciwnych żądań wolności i możliwie największego kontyngentyzmu uniemożliwia mu nawiązanie jakiejkolwiek relacji z ludźmi. Jest dogłębnie melancholijnym człowiekiem. Sprzecza się z losem, który go determinuje i nie pozwala inaczej postępować;