Przyczynił się do docelowego wyposażenia kościoła katedralnego. Na jego wnioski Stolica Apostolska w 1951 ustanowiła kapitułę katedralną, a papież Jan XXIII w 1962 nadał katedrze tytuł bazyliki mniejszej. Jego rządy przypadły na czas nasilenia antykościelnej działalności aparatu komunistycznego. Władze utrudniały tworzenie nowych parafii, nie wydawały zezwoleń na budowy kościołów, w 1953 zamknęły tygodnik „Niedziela”. W następstwie likwidacji Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego utworzył w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie tzw. studium domesticum, a po usunięciu religii ze szkół publicznych zorganizował katechezy parafialne w punktach katechetycznych. Występował w obronie Kościoła, w szczególności księży diecezjalnych aresztowanych i skazanych przez komunistyczny reżim. W 1955 w zastępstwie wysiedlonych biskupów katowickich konsekrował Katedrę Chrystusa Króla w Katowicach.
Udzielił sakry biskupowi pomocniczemu częstochowskiemu Stefanowi Barele (1961), a jako współkonsekrator uczestniczył w sakrach biskupów pomocniczych lubelskich: Tomasza Wilczyńskiego (1952), Henryka Strąkowskiego (1958) i Jana Mazura (1961).
Brał udział w I sesji soboru watykańskiego II.