Był redaktorem „Wiadomości Diecezjalnych Lubelskich” i prezesem Związku Kapłanów „Unitas”. W 1943 został ustanowiony kanonikiem kapituły katedralnej.
28 marca 1947 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji lubelskiej (formalnie biskupem koadiutorem bez prawa następstwa) ze stolicą tytularną Hemeria. Święcenia biskupie przyjął 3 sierpnia 1947 w Katedrze św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie. Konsekrował go Stefan Wyszyński, biskup diecezjalny lubelski, w asyście Michała Klepacza, biskupa diecezjalnego łódzkiego, i Stanisława Czajki, biskupa pomocniczego częstochowskiego. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Crux victoria (Krzyż zwycięstwem). Objął stanowiska proboszcza parafii katedralnej i oficjała sądu biskupiego.
22 kwietnia 1951 Pius XII przeniósł go na urząd biskupa diecezjalnego diecezji częstochowskiej. Ingres do Katedry Świętej Rodziny w Częstochowie odbył 17 czerwca 1951. Przeprowadził 335 wizytacji kanonicznych, konsekrował 28 kościołów, ustanowił 56 nowych placówek duszpasterskich, powołał 2 nowe dekanaty, wyświęcił 280 kapłanów. W 1954 przeprowadził I Synod Diecezji Częstochowskiej w celu skodyfikowania prawa partykularnego. Działał na rzecz rozwoju duszpasterstwa charytatywnego i duszpasterstwa trzeźwości. W 1951 ustanowił niższe seminarium duchowne.