thumb|Pomnik profesora Jana Rudnika w Rabce-Zdroju, we wschodniej części Parku Zdrojowego Jan Rudnik (ur. 2 września 1922, zm. 15 lutego 1986 w Rabce) – lekarz, profesor, pneumolog dziecięcy.
Naukę w szkole średniej przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie wojny Jan Rudnik pracował jako robotnik rolny. Po wyzwoleniu zdaje maturę i podejmuje studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Gdańskiego. Już na III roku pracuje jako asystent w Zakładzie Anatomii Prawidłowej. W 1951 uzyskuje dyplom w Warszawie i jako stypendysta Ministerstwa Zdrowia pracuje w Zakładzie Radiologii Pediatrycznej Akademii Medycznej. Błyskotliwie rozwijająca się karierę przerywa gruźlica. Choroba i operacja zmuszają Rudnika do zmiany planów zawodowych opuszczenia Warszawy i podjęcia leczenia w Zakopanem. W 1953 rozpoczyna pracę w Rabce jako asystent, a w 1956 jako ordynator tworzy 100 – łóżkowy oddział dla najcięższych przypadków gruźlicy dziecięcej oraz 200 – łóżkowy oddział dla niemowląt. W 1965 gruźlica stała się tematem pracy habilitacyjnej za którą nagrodzono Jana Rudnika nagrodą Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia. W 1972 Rudnik otrzymuje tytuł profesora. W latach 1970–1980 profesor był wiceprezesem, a potem prezesem Międzynarodowego Towarzystwa „Aerozole w Medycynie”. W latach 1982–1986 prezesem Europejskiego Towarzystwa Pneumologów Dziecięcych.