Kładł także nacisk na kulturę żydowską, zwłaszcza w odniesieniu do języka hebrajskiego i edukacji.
W 1905 roku anonimowo opublikował książkę „Rosyjska korespondencja”, w której dokonał analizę antysemityzmu i sposobów rozwiązania problemu żydowskiego. W 1909 roku Światowa Organizacja Syjonistyczna zleciła mu napisanie książki o pogromach w Rosji. Przedstawiając historię tragicznej przemocy wobec rosyjskich Żydów, Motzkin podkreślił znaczenie tworzenia struktur samoobrony, która dawała możliwość obrony przed pogromami. W sierpniu 1914 roku razem z Franzem Oppenheimerem i Adolfem Friedemannem założył Niemiecki Komitet na rzecz uwolnienia rosyjskich Żydów (niem. Deutsches Komitee zur Befreiung der russischen Juden). Podczas I wojny światowej kierował działalnością biura Światowej Organizacji Syjonistycznej w Kopenhadze. Pracował jako łącznik między różnymi organizacjami syjonistycznymi a społecznościami żydowskimi w ogarniętych wojną krajach. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, aby zbierać fundusze dla żydowskich uchodźców oraz lobbował na rzecz obrony rosyjskich Żydów. Po wojnie zamieszkał w Paryżu. W 1919 roku organizował delegację żydowską na Konferencję pokojową w Paryżu.